اسباب

 

آن‌چه جان
	از من
		همی‌ستاند

ای کاش دشنه‌يی باشد
يا خود
گلوله‌يی.

 

 

زهر مباد ای کاشکی،
		زهرِ کينه و رشک
		يا خود زهرِ نفرتی.

 

درد مباد ای کاشکی،
		دردِ پرسش‌هایِ گزنده
		جرّاره به‌سانِ کژدم‌هايی،

از آن‌گونه که‌ت پاسخ هست و
	زبانِ پاسخ
		نه،

و لاجرم پنداری
گزيده‌یِ کژدم را
ترياقی نيست...